آینه دل

 آینه دل خود را بر می دارم  به ایوان می روم.ابرهای پراکنده بهاری پاره پاره در حال گذرند. گاه رگباری تند و کوتاه می زند.گاه آفتاب می تابد .گاه ابری از روی آفتاب می گذرد و لحظه ای سایه استوار دستی بر سر باغ می کشد.

دیر وقت است دستمال ابریشمی ندامت در دستهایم است که من هستم و باران رحمت رمضان.دستمال ابریشمی ندامت و آینه پر از غبار و زنگار دل.آینه را مقابل باران های بهاری می گیرم. نمی از رحمت بر آن می نشیند من با دستمال خود به جان آینه می افتم.

چقدر غبار ،چقدر آلودگی،چه لکه هایی بر صفحه آینه ام نشسته است.دستمال می کشم غبار از چهره آینه ام می رود.اما لکه ها جا به جا بر چهره آن هنوز باقی است.لکه های غیبت ،تهمت،آری همان صحبتهای شیرین که در حلقه دوستان پشت سر آشنایی سر داده بودم.بعضی از این لکه ها مثل اسید بر آینه اثر گذاشته است.دارد آینه ام را می پوساند مثل لکه کینه به برادر یا خواهر ایمانی خودم.اما این لکه ها چقدر سخت چسبیده اند برای پاک شدنش باید در زیر بارش باران رحمت خیس کنم.خدایا ببار.باران رحمت خود را اکنون که مرا به مهمانی خودت خوانده ای که من از فقیرترین مهمانان و از دست خالی ترین آنانم.