من با وجودی که به نظام انتخاباتی ایران ایراداتی را وارد می دانم،به نظر من عاقلانه ترین راه را رای دادن می دانم و دلایلم را برای رای دادن قبلا گفتم.اما در این که چرا یک زن در فهرست منتخبین مردم شیراز قرار گرفته است،به نظر مجموعه ای از این ایرادات باعث رای آوردن او شده است.من مخالف حضور زنها در شورای شهر نیستم .اما وقتی پوستر تبلیغاتی منتخب اول شهرمان را دیدم،فقط افسوس خوردم.

یکی از مهم ترین ایرادها به نظام انتخاباتی،سن رای دادن است؛متاسفانه قانونگذار سن رای دادن را ١٥سال تعیین کرده است.وقتی در جامعه حاضر نیستند به یک پسر ١٥ساله زن بدهند،چطور سرنوشت یک شهر یا کشور را در گرو رای یک نوجوان قرار می دهند،که در اوج احساس و بلوغ جنسی است و هنوز به پختگی نرسیده است.مثلا در کشور ژاپن سن رای دهندگان ٢١ سال است.

دومین ایراد خود احزاب هستند که هنوز به آن پختگی نرسیده اند و هنوز عقلانیت سیاسی در آنها راه نیافته است.احزاب وقتی وارد رقابتهای انتخاباتی می شوند،چنان همدیگر را تخریب می نمایند، که جایی برای رفاقت بعد از انتخابات نمی گذارند؛در حالی که مثلا در کشور آمریکا وقتی دو نامزد ریاست جمهوری از دمکراتها و جمهوریخواهان از یکدیگر انتقاد می نمایند،ولی بعد از قطعی شدن انتخاب یکی از آنها به ریاست جمهوری این انتقادها به همکاری تبدیل می شود و روی منافع ملی با یکدیگر توافق دارند و خط قرمز آنها محسوب می شود.ولی در ایران قواعد بازی سیاسی از طرف هیچ یک رعایت نمی شود.مثلا در انتخابات ریاست جمهوری ایران قبل از سوم تیر ٨٤ ،همایشی در تخریب رییس جمهور به نام صدای قدم طالبان با برگزار کننده ای آقای خانی و سخنرانی آقای آرمین در شیراز برگزار گردید،که جای تاسف داشت،که حاضر نبودند یک رقابت سالم انتخاباتی برگزار نمایند،یا جناح مقابل هم قبلا سنگ تمام برای ریاست جمهوری آقای خاتمی انجام می دادند.این دعواهای زرگری باعث می شود مردم از احزاب دلزده شوند.

یک ایراد دیگر به احزاب وارد است که خود مشوق این هستند که مردم به چهره های مشهور و احیانا زیبا سیرت رای دهند و اگر به لیستهای انتخاباتی توجه شود،افراد ورزشکار یا سینمایی یا خواهر رییس جمهور نیز در بین کاندیدها است.در حالی که آقای چمران(رئیس شورای شهر تهران) می گفت:شورای شهر جای سهم خواهی نیست و باید متخصصین امور شهری رشته امور را به دست بگیرند.و اگر فردا حسین رضازاده از طرف یکی از احزاب،کاندید ریاست جمهوری شد،نباید زیاد تعجب کرد.

سومین ایراد خود دولت است که باید یارنه ای برای حمایت از احزاب قرار دهند،که احزاب نخواهند برای تبلیغات به افراد متمول و سرمایه دار متوسل شوند و یا حتی آنها را در لیست خود قرار دهند،که مورد حمایت مالی قرار گیرند.

چهارمین ایراد متوجه اصحاب رسانه و رسانه ملی و خود کاندیدهاست،در این مدت که رسانه ملی فیلم و برنامه تولید می کرد که مردم به حضور در انتخابات تشویق نماید چقدر برنامه ساخت که اصلا مردم با عملکرد شوراها و مجلس خبرگان آشنا شوند و یا من وقتی سی دی تبلیغاتی یک کاندید شورای شهر را دیدم،فکر می کردم با یک شاعر یا خواننده اشعار سعدی روبرو هستم و برنامه شفافی برای شهر ارائه نمی داد.پس تا وقتی عامه مردم دچار فقر فرهنگی هستند،نباید از دیدن نتایج آرای این چنینی برای شهرمان تعجب نماییم.این را هم بخوانید جالب است.

تحلیلی بر نتایج انتخابات شورای شهر شیراز