در سوگ اسوه تقوا

اي مقتداي نيکي‌ها و خوبي‌ها! اين خاک خشک و عطش ناک، ميزبان خوبي براي روح عرش نشين تو نبود و ميله‌هاي سرد زندان و زنجيرهاي دست و پايت نيز تاب ديدن اين همه بي‌رحمي را نداشت. مناجات‌هاي نيمه شب و سجده‌هاي طولاني‌ات، شب‌هاي ظلماني زندان را با سحر پيوند مي‌داد و هر دل مرده‌اي را به نسيم بهشتي مژده مي‌بخشيد. سلام بر تو که از دامان خاک به افلاک پر کشيدي. به اميد روزي که آفتاب ظهورش از پس سال‌هاي غيبت، بيرون آيد تا غم از دست دادن پدر خود را بر سينه‌ي مالامال از دردِ شيعيان، هموار نمايد.

 ابومحمد، حسن بن علي العسكري عليهم السلام در ماه ربيع الاخر سال 231 (و به نقلي 232 ق) در مدينه به دنيا آمد. پدر بزرگوارش امام علي هادي عليه السلام و مادرش بانويي صالح و عارف به نام سوسن (يا حديثه يا سليل) بود. آن حضرت 22 يا 23 سال داشت كه پس از شهادت پدر بزرگوارش (در سال 254 ق) به امامت رسيد و در هشتم ربيع الاول سال 260 ق كه حدود 28 يا 29 سال داشت، شربت شهادت نوشيد و در خانه خود، در جوار تربت شريف پدر در سامرا به خاك سپرده شد. مدت كوتاه حيات اين امام همام به سه دوره تقسيم مي گردد: تا چهار سال و چند ماهگي (و به قولي تا 13 سالگي) از عمر شريفش را در مدينه به سر برد، تا 23 سالگي به اتفاق پدر بزرگوارش در سامرا مي زيست (254 ق) و تا 29 سالگي يعني شش سال و اندي پس از شهادت امام دهم عليه السلام در سامرا ولايت بر امور و پيشوايي شيعيان را به عهده داشت.