شاعر زندانی

برخي از زندانيها فارغ از اين كه مجرم هستند،انسانهايي با هنر و ذوق است،معتادي را مي شناختم كه نقاشي از جهان پهلوان تختي در زورخانه زندان مي كشيد كه خيلي شبيه واقعيت بود.يك شب كه بعد از سركشي از بند سبز بيرون مي آمدم،يكي از زندانيها شعرش را به من نشان داد،شايد اين شعر خالي از غلط هاي ادبي و انشايي نباشد ولي براي يك نفر با كمترين امكانات كه در دسترس دارد؛شعر قابل تحسين است.اگر كسي مي تواند اين شعر را تصحيح بكند،ممنون مي شوم و من اشكالات شعري را به شاعر منتقل مي دهم.

چند روزي،روزگار و چرخ سبز                       طالعم را چون زده در بند سبز

ديده ام بسيارها با چشم خود                    هم شنيدم حرفها با گوش خود

در عجب ماندم از اين خلق زبون                  يا خدا تا كي چنين ماها زبون

چون موذن مي زند بانگ صلاة                     نيست كس را التفات و التفات

غير چندين تن به هنگام نماز                      كي كس باشد كه با آقاجماعت وانماز

ليك وقتي پست شب دهقان بود                 كي درون مسجد آن شب جا بود    

عيب ما ايرانيان اينجا بود                            ترس از بنده،زحق ارجح بود

كريم.س.._بند سبز زندان پيربنو_25/2/1387