یکی از ایده هایی که در سال های اخیر بار ها و بارها بر زبان مخالفان حضور در انتخابات جاری شده است ، نافرمانی مدنی است . به گمان آنان نافرمانی مدنی ، راهی است به رهایی از وضعیت موجود و رسیدن به وضعیت مطلوب که البته رویش توافقی نیست .من موضعم روشن است و طرفدار شرکت در انتخاباتم ، با همه ایراد هایی که به انتخابات در ایران وارد است و همه از آن کم و بیش مطلعیم،اما دلایل دیگری نیز برای خودم دارم . نخستین و مهم ترین دلیلم در این پرسش نهفته است که آیا در ایران تحریم انتخابات عملی است ؟

نقطه طلایی در این ماجرا " قانون " است . نافرمانی مدنی یعنی سر پیچی از قانونی که از نظر برخی ناعادلانه است . حالا اگر در جامعه ای قانون گریزی به حدی باشد که میان آنان که نافرمانی می کنند و آنان که قاون گریزی شیوه معمول زندگی شان است ، تمایزی نتوان قائل شد ، آیا نافرمانی مدنی واجد معناست؟ آیا طرح نافرمانی مدنی در چنین جامعه ای جز ایده ای تخیلی می تواند ، به حساب آید ؟ چه بسا در اثر تبلیغات منادیان نافرمانی مدنی ، بخش زیادی از مردم هم اکنون در حال نافرمانی مدنی باشند ، اما چنین نافرمانی چه تاثیری می تواند داشته باشد؟ نافرمانی مدنی در جامعه ای که قانون گریزی هنجاری عمومی است ، چگونه عملی می شود ؟ دوستانی که همه را دعوت می نمایند که در انتخابات شرکت ننمایند و که همه را به نقد خود فرا می خوانند و به این و آن انتقاد می کنند که چرا خود را نقد نمی کنید ، آیا یک بار از خود پرسیده اند که طرح این ایده در این چند سال چه توفیقی در بر داشته است ؟ به گمان من این ایده و بسیاری از ایده های این چنینی ، بر مبنای منطق موقعیت ایران تدوین و تعریف نشده است و تا اطلاع ثانوی کم هزینه و پر فایده ترین راه نسبت به هزینه هایش برای اصلاح وضعیت کشور ، حضور موثر و منتقدانه و مسئولانه در انتخابات است .

خاطرات زندان کاکوشیرازی را  اینجا بخوانید.